OOGSTEN
7 gedichten2025-2026

Foto uit het archief Boerenleven op Amstelwijck, oergrond van de familie Visser

7 gedichten

Deze gedichten voelen voor mij aan als een afsluiting van een periode, waarbij ik de oogst binnenhaal die bij mij is gaan groeien in de laatste decennia.

                                                                                                   Take, o take me as I am
                                                                                                    Summon out what I shall be,
                                                                                                    set your seal upon my heart 
                                                                                                    and live in me

                                                                                                 Lied uit de traditie van de Schotse Iona Community 

Ik zie je 

Staan daar, met een hand als scherm tegen het licht,
in de verste verte geen uitzicht te bekennen,
alsof goedbedoelde woorden langs je lijf,
als regendruppels
wegspoelen,
geen teken achterlaten.
alleen met een steen uit de puinhoop
in je hand.

Werp weg die steen in de eerste plaats 
zo ver als je kan,
voel je geen zondebok,
er zijn er meer die zo denken te zijn als jij.

Neurie dan met ons een lied,
als wij met onze handen 
een nieuwe aarde vormen. 
Woorden schieten ons vanzelf te binnen.



Beeldspraak

Noem mij niet god 
opdat geen verkeerd beeld 
wordt opgeroepen.

Ik ben die uit gekwetste kelen
hoor roepen.
Waar zijn ze,
Achter welke grenzen zijn zij verduisterd.
Wie heeft  scheiding aangebracht 
tussen  de glinstering van licht en
de  schepping van orde..

Ik ben die niet ophoudt 
aan leven 
onuitsprekelijke zin te geven,
meer dan genoeg om 
het verbond in mijn Naam  
goed in beeld te krijgen.

Aan ons bedacht
een geboortelied

Wij zingen dit lied voor jou
mijn kind,
Jij, aan ons bedacht,

een mensje nog,
in onze handen
geborgen,

van het begin af aan
onophoudelijk leven voor ons.

Naar jouw klanken luisteren wij,
Wij roepen jou bij je naam
tegen de stroom in,
boven het geluid van de wereld uit.

Water zal jouw dorst lessen,
brood zal je voeden,
jouw pad zal geëffend zijn,

zolang wij de tijd nemen
door God gegeven
om het met jou te delen.



O tempora, o mores’
Een adventslied

Tijden breken af,
de loop der dingen
is op drift geraakt.
Zicht op de zin verduistert.

Dan, bij de steigerplaats,
hier bij jou,
meert een schip aan.
Een kind maakt de trossen vast,
er wordt nieuw leven gelost.
Wij krijgen weer greep op
wat komen zal.


Voor wat ik denk

Dit het liefst: een slee onder mijn kont
en dan de besneeuwde dijk af.
Beneden me kinderen zien zwieren
op gladgespiegeld ijs.

Of ook : schuivers inzetten
tegen de ingepakte waarheid en
als smeltwater van machteloosheid
laten wegspoelen.

Een sneeuwpop met een rode neus
blijft geduldig op de kinderen staan wachten.



Teksten in wording

Mijn lief, ik luister als jij mij leest

Woorden
met bijsluiter
blijven in de verpakking.

Schroomvoetend kom ik aan
met een bundeltje losse vellen
die jij gedichten
zal noemen.

Ze sneeuwen jouw gedachten in.
Jij fluistert laten we er
geen kennis op loslaten
geen instemmingen vragen
laten we heel zacht wiegen
op de maat van de tekens.


Tenslotte

Woorden passeren.
Ik buig, klap in mijn handen,
ze zwaaien terug.

In de werkplaats ruim ik wat op.
Ik laat her en der
houtkrullen liggen.

Ik zet de glazen op tafel.
Jij vult mijn gedachten aan.

Kees den Dulk, februari 2025