Oogsten

Aan ons bedacht                  
een geboortelied

Wij zingen dit lied voor jou
mijn kind,
Jij, aan ons bedacht, 

een mensje nog,
in onze handen
geborgen,

van  het begin af aan 
onophoudelijk leven voor ons.

Naar jouw klanken luisteren wij,
Wij roepen jou bij je naam
tegen de stroom in,
boven het geluid van de wereld uit.  

Water zal jouw dorst lessen,
brood zal je voeden,
jouw pad zal geëffend zijn,

zolang wij de tijd nemen
door God gegeven
om het met jou te delen.






O tempora, o mores’ 

Een adventslied

Tijden breken af, 
de loop der dingen 
is op drift geraakt.
Zicht op de zin verduistert.

Dan, bij  de steigerplaats,   
hier bij jou,  
meert een schip aan.
Een kind maakt de trossen vast,
er wordt  nieuw  leven gelost.
Wij krijgen weer greep op 
wat komen zal. 

                                                        
 
                                   


Voor wat ik denk

Dit het liefst: een slee onder mijn kont
en dan de besneeuwde dijk af.
Beneden me kinderen zien  zwieren
op gladgespiegeld  ijs.

Of ook : schuivers inzetten
tegen de ingepakte waarheid en
als smeltwater van machteloosheid 
laten wegspoelen.

Een sneeuwpop  met een rode neus
blijft  geduldig op de kinderen staan  wachten.













Tenslotte

Woorden  passeren.
Ik buig, klap in mijn handen, 
ze zwaaien terug.

In de werkplaats ruim ik wat op.
Ik laat her en der    
houtkrullen liggen. 

Ik zet de glazen op tafel.
Jij vult mijn gedachten aan.

Kees den Dulk, februari 2025